Насця, не замужам, сын, цяжарнасць у 15 гадоў.

*здымак для ілюстрацыі

А я проста жыву … А я проста люблю …

Раскрываючы для жыцця абдымкі.

Я малюся, я баюся, я дыхаю і лаўлю

Кожнае імгненне … Не хаваючыся ад шчасця! (Грыгор'ева Таццяна)

Дзяцінства. Складана сказаць, калі пачаліся ліхія часы для Насці. Першае слова, якім яна характарызуе бацькоўскую сям'ю, - няшчасная. Развод бацькоў, новы сужыцель маці, беднасць, скандалы … У памяці ў дзяўчыны засталася малая доля прыемных успамінаў аб бацькоўскай сям'і.

Самастойна пераадольваючы цяжкасці і выпрабаванні лёсу, Насця хутка пасталела.

Гісторыя знаёмства з будучым бацькам дзіцяці дастаткова звычайная. Крытэры выбару мужчыны ў Анастасіі на той момант былі дастаткова размытыя. Аднойчы спазнілася на аўтобус … проста падвёз … абмяняліся тэлефонамі … закахалася. Яму было 20, ёй - усяго 15. У такім юным узросце ёй так хацелася верыць у казку, у якой з'яўленне новага героя змяніла б ўсё яе жыццё. Але не ўсе казкі сканчаюцца так, як нам хацелася б …

Утварэнне сям'і. Ранняя цяжарнасць цалкам змяніла звыклы лад жыцця. Атрыманне дыплома маляра-тынкоўшчыка прыйшлося адкласці на нявызначаны тэрмін. Цяпер у Насці ўжо была свая сапраўдная і моцная сям'я: муж і дзіця. Здавалася б, жыццё склалася так, як ёй хацелася …

Аднак роля захавальніцы агню ня прыйшлася Анастасіі па душы. Сямейны побыт, клопат і нязвыклыя клопаты усё больш схілялі дзяўчыну да думкі пра тое, што такое жыццё не для яе. У выніку свабодалюбная натура ўзяла верх, і дзяўчына з дзіцем вярнулася ў бацькаву хату. У дом, у якім яна так часта марыла аб казцы … Але, чамусьці не склалася.

Хутчэй чаканым, чым незвычайным стаў факт таго, што асноўны клопат пра дзіця лег на плечы маладой бабулі. Як бы там ні было, Насця яшчэ сама была дзіцем. І пераезд да мамы дазволіў Насці ў некаторай меры атрымаць асалоду ад бесклапотнага дзяцінства.

Асноўны прыбытак забяспечвала праца бабулі. Часам падзарабляла і Насця. Разумеючы, што зарабляць можна і без дыплома, вучобу вырашыла не працягваць.

Пра сына. Нягледзячы ні на што, ёсць у жыцці Насці светлы момант … яе апора і надзея … самы любімы і самы лепшы. Той, каму прысвечанае цяпер усё яе жыццё.

Аб выхаванні сына Насця распавядае захоплена і з любоўю. Метад «бізуна і перніка» маладая мама разумее літаральна. Калі пернік - метад бабулі, то ў мамы заўсёды ў наяўнасці «пуга». Насця - мама строгая. Аднак, хлопчык у сям'і расце ў асяроддзі клопату і любові. Зусім малое дзіця прынесла ў жыццё двух адзінокіх жанчын спакой і дабрабыт.

Мары. Так і жыве зусім яшчэ юная Анастасія … на першы погляд, маленькая і малая дзяўчынка. Але мары Насці гавораць пра адваротнае: выхаваць сына годным чалавекам, пабудаваць дом (яна ж амаль будаўнік), знайсці добрую працу і … годнага спадарожніка жыцця … адзін раз і назаўсёды! Мары, якія запэўніваюць, што чарада нявызначанасці і безвыходнасці засталіся ў мінулым … а будучыня залежыць зараз толькі ад самой Анастасіі.

Гаспадыня ўласнага лёсу. Справіцца яна? Характар ​​і мэтанакіраванасць дзяўчыны даюць усу шанцы на паспяховы і шчаслівы лёс.

Нягледзячы на ​​ўсе цяжкасці і выпрабаванні, Насця верыць у каханне. Чарада няўдалых раманаў, якія здарыліся з ёй пасля першага шлюбу, навучылі дзяўчыну, што да выбару будучага мужа трэба падыходзіць сьвядома. А пакуль Настасся занятая думкамі пра сябе, сваю сям'ю … і пра сваю будучыню.